Laten we terug gaan naar het prille begin. In 1919 kocht mijn grootvader A. ter Horst, chemicus te Schiedam, een boerderij aan de Elspeterbosweg te Vierhouten. De fundamenten zijn nog steeds terug te vinden. Hij gaf deze ten geschenke aan zijn nog jonge vrouw, M.C. ter Horst?Vogel en gaf haar de vrijheid hier een vakantiehuis in te richten. Het buitengebeuren werd in de periode van 1919 tot 1943 aangevuld met grote en kleinere aankopen en in deze jaren werd ook een stuk grond aan de Ganzenakkers, toentertijd bekend als 'de Bonte Vlucht' van het A.J.C. (voorganger van Stichting Zon en Vrijheid) gekocht.
Niks natuur. Het was gewoon een kampeerterrein. Wie even de moeite neemt, vindt nog steeds de fundamenten van diverse was? en kleedruimten. In 1936 overleed mijn grootvader. Tijdens de oorlog brandde de oorspronkelijke boerderij of en verloor mijn oma een zoon. Ter na
gedachtenis aan hem liet zij het dorpshuis bouwen, compleet met speeltoestellen en klimrekken voor kinderen. De klimrekken zijn al lang vermolmd en ook het dorpshuis is niet het sociaal en cultureel middelpunt geworden, waarop zij misschien had gehoopt.
Armoede
Dat ligt niet aan de goede wil van een ieder, maar gewoon aan de harde wetten der economie. Huizen in Vierhouten zijn duur, zodat de oorspronkelijke bevolking van Vierhouten snel vergrijst en hun plek wordt ingenomen door (ook al grotendeels grijze) buitenlui. De buitenlui moeten zich in veel gevallen de blubber werken om één en ander te betalen en hebben dus Been tijd, terwijl de ouderen wellicht niet meer zo'n behoefte hebben aan een druk sociaal (of sportief) contact. En zo ontstond de sociale armoede die niet onderdoet voor die van een grote stad en kan het gebeuren dat wij op nummer 33 niet meer weten wie er op nummer 8 woont.
Dit vindt zijn weerslag in het sportieve gebeuren. Er is, gebiljart, gekaart, geschoten, paard gereden en nog veel meer, maar alles met een te gering draagvlak. Gezegd moet worden dat juist de voetbal in goede en slechte tijden stand heeft gehouden.
En nu de actualiteit: Zoals bekend zit Vierhouten zonder voetbalveld. Een aantal jaren geleden heeft een delegatie van de Gemeente mijn vader benaderd met de vraag 'de Bonte Vlucht' op een of andere wijze te mogen gebruiken a1s voetbalveld. Mijn vader heeft dat resoluut geweigerd met als argumenten: de bestemming is agrarisch, het is een mooi weiland en hij wilde de zaak graag in tact overdragen aan zijn kinderen, welke vrijelijk over het land mochten beschikken.
In de zomer van 2001 heeft een delegatie van de Gemeente ? o.a. de beer Gommers en de beer Kraandijk ?mij benaderd met de vraag of ik misschien iets kon doen. Dat kon ik natuurlijk niet met de vermelding dat mijn vader wel oud maar niet gek was en dat het uiteindelijk zijn land was. A1 met al een weinig charmante actie van de heren, waarover mijn vader begrijpelijkerwijs zeer ontstemd was. De situatie veranderde echter sneller dan verwacht. Op 25 november 2001 overleed mijn vader en liet ons (vier zusters, 1 broer) een prachtig stukje Nederland na, dat waard is om voor te vechten.
|
Niet alleen mooi of financieel leuk meegenomen, ook hebben wij allen aan dit stuk grond heel veel herinneringen. Wij hebben er pony gereden, gekampeerd, clubhuizen gebouwd, concoursen meegemaakt, feestjes gegeven en noem maar op. Het spreekt vanzelf dat wij met deze fantastische
nalatenschap zorgvuldig en behoedzaam zullen omspringen.
Burgeroorlog
Om een volledig beeld te krijgen omtrent de mogelijkheden om het gebeuren al dan niet in afgeslankte vorm in stand te houden, maar ook in de veronderstelling dat er misschien meer mensen zouden kunnen genieten van hetgeen ons in de schoot was geworpen, heb ik namens alle kinderen de Gemeente gebeld om te vragen of het probleem voetbalveld nog actueel was. Hierop reageerde de heer Kraandijk wild enthousiast. De heer Gommers was inmiddels om onduidelijke redenen van het politieke toneel verdwenen. Ik zegde hem toe één en ander met de familie te zullen bespreken en belde hem op 20 maart 2002 terug met de mededeling dat er mogelijk een opening was. Op 21 maart 2002 belde de beer Kraandijk met de vraag wat hij aan de pers mocht zeggen. Ik vroeg hem vooral voorzichtigheid te betrachten in de tram van 'er zijn contacten gelegd': het snuffelstadium, dus. Of de beer Kraandijk zich door zijn enthousiasme heeft laten meeslepen of dat de pers hem mogelijk fout heeft geciteerd, weet ik niet. Feit is dat de stukjes in de krant van 27 maart de indruk wekken dat de zaak al vrijwel beklonken is.
En vervolgens breekt de pleuris uit, amper vier maanden na de dood van mijn vader. Twee eminente dorpsgenoten richten in allerijl een actiecomité op en laten zich portretteren in het bewuste weiland alsof ze de wijsheid in pacht, en de grond reeds in eigendom hebben. De reacties bleven natuurlijk niet uit. Ironisch genoeg werd deze foto genomen op nog Been 10 meter van de plaats waar mijn vader dood is aangetroffen. Het is misschien wel niet zo bedoeld, maar wel zeer smakeloos. Het lijkt erop dat Pa het wel goed gezien heeft. Het kan nooit de bedoeling van hem of mijn grootmoeder geweest zijn dat een dergelijke discussie, of zeg maar rustig burgeroorlog, zich over hun nalatenschap zou ontwikkelen. Laat Vierhouten het eerst maar eens onderling eens worden over de noodzaak, haalbaarheid en alle voors en tegens van een voetbalveld. Kom eerst eens met een goed plan waar een ieder zich in kan vinden.
En de vraag bekruipt mij, wat de laatste gedachten van mijn vader geweest zijn, terwijl hij uitkeek over 'de Bonte Vlucht' en zijn
paardjes. Zou hij dit hebben voorzien? Zag hij de gieren reeds rondcirkelen?
Dolf ter Horst, mede namens Martine Visser?ter Horst,
Jenneke, Els en Miek Verburg-ter Horst.
|