Brief van Brenda

Ik ben opgegroeid met honden. In de Vossenberg lag er altijd wel ergens eentje. Nu hebben we sinds kort dus ook een hond en ja, die moet je uitlaten... Dus dat doe ik dan ook dagelijks. Meestal ga ik naar de hei. Van de week liep ik daar dus en ik nam een route die langs wat voor mij altijd nog het Voetbalveld van Vierhouten is. De laatste keer dat ik daar stilhield was toen Vierhouten voetbalde. Nu stop ik er weer.
Waar De Keet stond was nu niets. Wat ooit kleedkamers waren is nu toiletgebouw Heideveld. De heuvel waar je zo lekker tegenaan kon liggen naar de wedstrijd kijken is er nog wel. Maar je ziet geen veld meer, geen goals. Je kijkt naar een veld met caravans. Ook belangrijk voor Vierhouten, ik zal die laatste zijn die dat zal ontkennen... maar toch jammer.
Goh, wat was het leuk, wat waren we trots op 'onze voetbalvereniging'. Niet alleen speelden we er. Nee, we dronken er een kop koffie na de training, we moedigden het eerste aan, maar ook de veteranen, net zoals zij ons aanmoedigden. We dronken er een biertje na de wedstrijd... kortom we hadden lol. 'Onze voetbalvereniging Vierhouten', Ik was er stapelgek mee. Nostalgie? Of misschien weer toekomst? Misschien over een paar jaar een jeugdelftal? Zeker niet meer het veld op de oude plaats, maar toch wel in Vierhouten?...
Ik hoop het...

Brenda ten Wolde, (dameselftal 1987-1992) Vierhouten